Ależ się w tym Wrocławiu porobiło. Co po niektórzy bardziej doświadczeni fani zapewne pamiętają koniec lat 80.-tych, będących dla dolnośląskiego sportu niezmiernie bogate. Stolica Dolnego Śląska, posiadała wtedy nie tylko swych reprezentantów w najwyższych klasach rozgrywkowych najbardziej rozpoznawalnych konkurencji sportowych, lecz również śmiało można rzec, że w każdej z nich liderowała. Zdarzył się wszak nawet taki rok, w którym najbardziej rozpoznawalny wrocławski klub sportowy Śląsk osiągał mistrzostwo w wielu dyscyplinach jednocześnie – w 1976 roku był mistrzem w baskecie, piłce ręcznej i piłce kopanej, osiągał czołowe lokaty w ciężarach, judo, pływaniu czy boksie. Udane lata jednak się skończyły, a kto wie czy i nie bezpowrotnie. W jaki sposób sytuacja we wrocławskim sporcie ma się obecnie, większość pewnie zdaje sobie sprawę. Koszykówka, jako sport mało popularny, zgromadził w ekstraklasie drużyny z małych i średnich aglomeracji, dla Śląska zabrakło w niej miejsca. Oczywiście z powodu tego, że dwa lata temu zbankrutował i od tamtego okresu nikt nie chce (bądź nie ma pojęcia jak) go przywrócić do żywych. Podobnie jak z koszykarskim Śląskiem sprawa się ma z tym, który jest kilkunastokrotnym mistrzem kraju w szczypiorniaku. Piłkarze ręczni Śląska podzielili los koszykarzy i nie wiemy co z nimi będzie. Siatkówka jest we Wrocławiu całkowicie nieobecna, a choć futbol wciąż we Wrocławiu jest, co to za życie… Piłkarze trenera Lenczyka za jego kadencji potrafią tylko remisować, wcześniej za Ryszarda Tarasiewicza przegrywali z kim popadnie. Arena na Mistrzostwa Europy jest w zaawansowanej budowie i po mistrzostwach ma służyć właśnie zawodnikom Śląska. Problem w tym, iż jeśli dolnośląscy zawodnicy dalej będą kopać piłkę piszczelami, to piłkarska arena będzie służyła pierwszoligowcom. A to byłby przecież istny skandal. Niedobrze się dzieje z tym dolnośląskim sportem, oj niedobrze źle. Honor utrzymują już chyba tylko jeźdźcy Betardu, choć i ci od dawna nie zdobyli złota.